یادم نیست در صفحه آخر کدام کتاب دکتر شریعتی بود که به نقل از یک آدمی که اسم او هم یادم نیست، با جملهای که جملهبندیاش عینا یادم نیست، یادآوری کرده بود که نوشتن برای یادآوری نیست، بلکه راهی است برای فراموش کردن! البته این را آخر کتاب چندصدصفحهایاش گفته بود و من فکر کردم همین اولکاری بهاش اشاره کنم که یادآوری کرده باشم نوشتههای این وبلاگ نه برای یادآوری که برای فراموش کردن است! شرح این معنی را هم می شود فلسفی اش کرد هم روانشناسانه تفسیرش کرد. به هر حال، این ها روزانههایی است که گاه خوب و گاه بد می گذرند. روزمرگی هایی که قطعا برای خیلی های دیگر هم اتفاق افتاده و خاطره است...
